De Botanische Tuinen van Villa Taranto danken hun bestaan aan een verrassend verhaal dat in Schotland begint en aan de oevers van het Lago Maggiore aankomt dankzij een toevallig gelezen advertentie in een krant.
Een Schotse kapitein en een advertentie in The Times
In 1930 las kapitein Neil Boyd McEacharn, geboren in 1884 in Garlieston in Schotland in een welgestelde familie van jacobitische afkomst, in The Times een advertentie die zijn nieuwsgierigheid wekte. Kort daarna werd hij eigenaar van het landgoed “La Crocetta”, op de heuvels van Pallanza, dat hij kocht van de markiezin van Sant’Elia. Als gepassioneerd botanicus herdoopte McEacharn het landgoed tot Villa Taranto ter ere van de hertog van Taranto, de napoleontische maarschalk Étienne Jacques Joseph Alexandre Macdonald, zijn voorouder.
Een leven gewijd aan planten
Tijdens zijn leven verzamelde McEacharn kostbare en unieke planten uit alle delen van de wereld en transformeerde hij Villa Taranto tot een botanisch park dat tot ver buiten de Italiaanse grenzen bekend was. Hij stierf op 18 april 1964 op de veranda van zijn villa, met uitzicht op het park waaraan hij zijn leven had gewijd, en op zijn verzoek werd hij begraven in een speciaal gebouwde kapel-mausoleum in het centrum van de tuinen waarvan hij zo veel hield.
Van de instelling naar de stichting
Sinds 1965 heeft de ’Ente Giardini Botanici Villa Taranto “Cap. Neil McEacharn”’ de zorg voor het landgoed voortgezet. Als gevolg van statutenwijzigingen die in maart 2026 werden goedgekeurd, werd de instelling omgevormd tot een participatiestichting, met een nieuwe institutionele structuur die bij prefecturaal besluit werd bekrachtigd.
Villa Taranto in Verbania
De tuinen bevinden zich in Verbania, op de heuvels van Pallanza. Voor de volledige geschiedenis en de bezoekuren is de officiële website van Villa Taranto de referentie.
Na een bezoek aan de tuinen ligt het achterland van Ossola met zijn wijngaarden op korte afstand voor een proeverij.
Een botanisch erfgoed dat blijft groeien
Naast de historische collecties die McEacharn wenste, blijven de Botanische Tuinen van Villa Taranto zich door de tijd heen verrijken met nieuwe thematische zones en routes die zijn ontworpen om de plantaardige biodiversiteit in elk seizoen te tonen: van de voorjaarsbloei van tulpen tot de zomerse dahlia’s en de herfstkleuren van Japanse esdoorns, elk moment van het jaar biedt een andere ervaring aan wie het park bezoekt.
Twintigduizend soorten uit de hele wereld
Het botanische erfgoed van Villa Taranto omvat ongeveer duizend niet-inheemse planten en circa twintigduizend variëteiten en soorten van bijzondere botanische waarde, en is door zijn schoonheid en rijkdom een van de belangrijkste arboreta van Italië. In de lente verrast het park met de felle kleuren van Japanse camelia’s, boomrododendrons en azalea’s, samen met de uitgestrekte tulpenvelden en de roze bloei van kornoeljes en magnolia’s.
Het Dahliadoolhof
Van juli tot in de herfst biedt het beroemde Dahliadoolhof een buitengewoon schouwspel, met meer dan 1.700 bloeiende planten van 350 verschillende variëteiten: van grootbloemige decoratieve dahlia’s tot kleine pompondahlia’s met delicate bolvormige bloemhoofdjes, en de spectaculaire variëteit Emery Paul met intense tinten granaatrood.
Een beschermd erfgoed voor toekomstige generaties
De voortdurende zorg voor Villa Taranto, die vandaag wordt voortgezet door de stichting die het beheer ervan heeft overgenomen, garandeert dat dit buitengewone botanische erfgoed door toekomstige generaties bewonderd kan blijven worden, terwijl de geest van toewijding die de Schotse stichter bijna een eeuw geleden bezielde levend blijft.
Een botanische nalatenschap die iedereen die er voet zet, in elk seizoen van het jaar, blijft verbazen.
Een model voor duurzaam beheer
Het beheer van Villa Taranto heeft in de loop der tijd tuinierpraktijken geïntegreerd die steeds meer aandacht besteden aan ecologische duurzaamheid, van het oordeelkundige beheer van irrigatiewater tot de keuze voor plantensoorten die zich kunnen aanpassen aan de huidige klimaatveranderingen: een aanpak die de tuinen niet alleen tot een historisch erfgoed maakt dat bewaard moet worden, maar ook tot een levend laboratorium van goede botanische praktijken.
